Aylardır yazmaya çalışsam da bir türlü yazamadığım bir film bu. Her Kar Wai filmi gibi bende çok ayrı bir yeri var. Hangi türe dahil edeceğimi, filmi nasıl özetleyeceğimi ya da sınıflandıracağımı bilmiyorum. Biri bu filmin konusunu sorsa sanırım “Derin ve anlamlı replikler, şahane oyunculuk, müthiş görüntüler.” derim ancak konusunu anlatamam, neden bilmiyorum. Acaba izleyen herkes böyle mi düşünüyor?

Aslında filmin adı, filmin şahane bir özeti. Bu adı okudukça izleyenin gözü önünde hemen çöl görüntüleri, Leslie ve oradan gelip geçenlerin hayattaki yolculukları canlanıyor.

Geçen yıl bir kitapçıda ufak bir not defteri beğenmiştim, güya içine beğendiğim filmlerden replikler yazacaktım. Şimdi baktım da sadece ilk iki sayfayı doldurmuşum. Birine de bu filmden şu replikleri yazmışım. “Ölmek bile kendilerine böyle bir görev verilenlerin işidir.” “Hayat düşünceleri tutan bir hapishanedir.” Sanırım bir noktadan sonra yine filme kaptırıp defteri doldurmayı unutmuşum.

Aslında filmleri genelde anlatmayı tercih ederim, bu tür kısa yazıların ustası Astrea’dır. Ancak hem çok şey söylemek istiyorum, hem de yorumu izleyene bırakmak. Sanırım bu kez ikincisini tercih edeceğim.

Aslında Ashes of Time en sevdiğim Wong Kar Wai filmi olmamıştır, hele Chungking Express ve Happy Together dururken. Ancak bu filmin yine de benim gözümde mükemmele yakın olduğu gerçeğini değiştirmiyor. İzleyen herkesin beğeneceği, ancak Hong Kong sineması ve Kar Wai tarzını bilenlerin daha da beğeneceği bir film.

Müthiş görselliği, müzikleri, etkileyici replikleri, Hong Kong sinemasına aşina olanlar için ünlüler geçidi olması, Leslie’si, Tony’si, Maggie’si için izlenmeli. Filmin anlatamadığım bir tonu var, sanki kafa güzelken izliyormuşsunuz gibi bir his yaratıyor. Sanırım berbat anlattım ama hissettiğim tam da bu. Gerçi bu neredeyse her Kar Wai filminde başıma geliyor.

Aylar sonra bir yük omuzlarımdan kalktı ya da istediğim gibi anlatamadığım için kalkmadı, bilmiyorum. Birilerini etkileyebilirsek de, iyi seyirler şimdiden.

Not: Filmin başına türlü talihsizlik geldiği için bir kaç yıl önce elden geçirildi, bu özellikle görsellik açısından ekstra bir katkı sağladı. Tüm bunları öğrenmek için sadece 5 liraya kıyıp, Redux versiyon DVDsini alabilirsiniz. Şahsen ben öyle yapmıştım.

Şimdi severek dinlediğiniz Kpop gruplarının ilk performanslarını hiç merak ettiniz mi? Şu an ortalıkta birer Tanrı gibi dolaşan, kas yığını haline gelmiş, marka kıyafetler giyen ve her hareketleriyle genç kızları “Sarangne oppa” diye bağırtan bu çocuklar, bir zamanlar birer apaçiden, birer zalımdan halliceydi. İşte sizi o karanlık günlere götürüp, en korkunç kabuslarınızla yüzleştirmeye geldim. “Keypap dinliyorum” demekle olmuyor canlarım, acaba hayranı olduğunuz grupların bu halleriyle ne kadar barışıksınız? Ben gayet barışığım, hatta gülmek istedikçe açıyorum. Buyrun tek tek inceleyelim.

SHINee- Replay (Noona Nomu Yeppo) 

Acaba SHINee’yi doğumgünümde çıkış yaptıkları için mi bu kadar seviyorum deyu düşünürüm bazı bazı, pratikte aynı gün doğmuş oluyoruz. Dünyanın en tatlı veletleri potansiyel “Noona” hayranları (mesela ben?) olacağını hissetmiş olacaklar, ablalarını öven bu şahane R&B parça ve iyi de bir performans ile çıkış yaptılar. Eee Suju abilerinin çıkışları üzerinden yıllar geçmiş, Kpop piyasası iyiden iyiye gelişmiş tabi.

Dikkatimi çeken anlara gelelim. Performansın tek sevmediğim anı başı. O abi acaba Ajda Pekkan’ın şarkılarında Mersi, Bonjur şeklinde Fransızca konuşarak cool olduğunu sanan ile aynı kişi mi? Keşke olmasaymış. Gruba “En iyi çıkış performansı” ödülünü layık gördüm, eleştirecek bir şey bulamadım ama aşağıdakilere verip veriştireceğim.

Super Junior- Twins (Knock Out)

Suju ve saçları.  Bu performansın özeti. 12 tane Sultan papağanı sahneye çıkarsa ne olur? 2005′in sonları, yani bundan tam altı yıl öncesinden bahsediyoruz. Bu ordu gibi grup Kpop piyasasına adım attı, o gün bugündür de adından en çok söz ettiren grup olarak kaldı. Henüz Kyuhyun gruba dahil olmamış, gruptan çıkan Hangeng, yıllardır kendini oyunculuğa veren Kibum, askerdeki Kangin ve Heechul ise o sırada gruptalar.

En sevdiğim anlar, Siwon’un acemi çıkışı, 21. saniyedeki Hindu durumlar, 39. saniyede Leeteuk’un “Aymemimaniyaağ” diye ciyaklaması, Donghae’nin içinde başka birini daha (belki Kyu?) sakladığından şüphelendiğim saçları, 1.51′de Heechul’ın çılgın atlayışı, Eunhyuk’un gayet profesyonel duran dansı diye gider. En iyisi izleyin.

B2ST- Bad Girl

Şu anda cool cool dolaşan B2ST kariyerine güvercin olarak başlamış bir grup. Yoksa bu kıyafetlerin açıklaması yok. Sadece bir yıl sonra şu hale gelen elemanlar, alttaki çıkış performanslarında göreceğiniz gibi acemiliklerini birer kuş olarak yapmak zorunda kalmış, o kıyafetlerle hoplayıp, zıplamaya mahkum edilmişler. Kim derdi ki bu çocukların içinden birer canavar çıkicek?

Bigbang- Put Your Hands Up, La La La, V.I.P

Şimdilerde “Vir bek ıgen yo yo” demeyi bilirsin GD, peki bu hale ne diyeceksin? Gerçi GD’nin asıl çıkışı çok daha gerilere dayanır malum, o talihsiz çıkışın ardından toparladı tabi, o yüzden pek de acemi durmuyor. Ancak aynısını Daesung’ın ibikleri ve Taeyang’ın Alamancı halleri içün söyleyemem. Göbiş açmaca, popoya şaplak gibi şirinliklerle affettirdiler ama kendilerini.

MBLAQ-Oh Yeah

Mblaq, B2ST ile aynı zamanlarda çıkmış bir grup. Yani bu performans da bizim güvercinlerle aynı dönemden. Rain’in kuzucukları sahneye ilk adımlarını nasıl atmışlar sizce? Mblaq’ten bahsediyoruz ahbap. Tabi ki latino bir giriş var. Tabi ki Rainvari sert dans figürleri var. Ve tabi ki Joon’dan fanservice var. G.O’nun fantezi müzik şarkıcısı imajını görmezden gelirsek, This is…Mblaq.

2PM- 10 Points Out Of 10 Points

Her zaman çok kastırma bulduğum bir şarkı ismi ve henüz yeterince kas yapmamış bir Tupiem. O zamanlar Jaebeom nam-ı diğer Jay Park hala grupta. Bolca takla ve parendenin ardından açılışı Wooyoung yapıyor. Chansung’ın o zamanlar bile şahane olması bana göre en çok bahsedilmesi gereken şey:D Nichkhun’un şirinliği, Taecyeon’ın sempatikliği diye gider. Kıyafetler yine felaket, şarkı da bence 2PM’in kariyerinin mihenk taşlarından sayılmaz ama performansa ben de “10 üzerinden 10″ veriyorum.

DBSK- Hug

Asıl bombayı en sona sakladım. Şimdi en eski çıkışa gidiyoruz. Yıl 2003. Tam 8 yıl önce. O halde bu grup tüm şu izlediklerimiz içinde en eski olarak bizi gülmekten işetmeli değil mi? Yo dostlar, bence gelmiş geçmiş en iyi Kpop grubu olan (5 üye iken) DBSK gayet normal kıyafetler, Junsu’yu görmezden gelirsek normal saçlarla çıkış yapmışlar. Oldukça küçük yaşta çıkış yaptıklarını biliyoruz, zaten yüzlerindeki masumiyetten belli. Özellikle Jaejoong her an pamuk şekerini çıkarıp yiyecekmiş gibi duruyor. Changmin’in şapşal ifadesi her zamanki gibi. Junsu ve Yoochun’ın sesleri yine şukela. Yunho yine iyi dans ediyor. Buyrun kararı siz verin.

O halde alttaki video da kapanış videosu olsun ve sizlere gelsin.

En İyi Grup-Super Junior

Yılın en çok çalışan- aslında tüm zamanların en çok çalışan- kpop grubu olarak Suju bu ödülü sonuna dek hak ediyor. 2011 Super Junior M ile başladı aslında. Biliyorsunuz Suju’dan 6 elemana 2 de Çinli üyenin katılımıyla oluşturulmuş bu grup, Suju’nun Çin’deki aktivitelerini sürdürüyor ve Çince şarkılar icra ediyor. Suju’nun Çin ayağı 2011 başlarında aylarca ülkelerinden ayrı Perfection‘ın tanıtımını yaptılar, hatta Donghae ve Siwon Skip Beat dramasını çektiklerinden daha uzun süre oralardaydılar.

Yılın ikinci yarısı grubun tüm aktivitelerinin yanında, yeni albüm hazırlıklarıyla geçti ve Ağustos ayında Suju şu performans ile dönüş yaptı. Mr Simple herkesin diline dolandı ve hala aynı dönemin içindeyiz. Yurtdışı başarıları, ödüller, konserler de cabası. Daha sonra gelen A-Cha ve Eunhyuk ve Donghae ortak çalışması Oppa Oppa‘dan bahsetmiyorum bile.

Yılın Pop Albümü- Beast-Fiction and Fact

Mayıs ayında Beast grubu ilk stüdyo albümlerini çıkardı. Grubun daha önceki mini albümlerinin aksine slow parçalardan oluşan bu albüm çok beğenildi. Şahsen ben de dinlediğim anda Fiction‘a bayıldım ve sonrasında bütün albümü dinledikçe daha da sevdim. Mayıs’tan beri de bıkmadan dinliyorum. Belki de en uzun soluklu kpop albümü maceram oldu. Bu yüzden bu şahane albümü tavsiye etmekten başka çarem yok. Bir On Rainy Days, Lightless ya da The Fact dinlemeden olmaz.

Yılın Rap Albümü- Tablo-Fever’s End

Tablo Kore rap aleminin iddialı isimlerinden ve uzun zamandır yeni bir çalışması olmamıştı. İki parça halinde yayınlanan ve başarılı pek çok düet içeren Fever’s End satışa sunulduğu anda çok beğenildi. Şahsen ben de Tablo’nun ses tonunu, tarzını sevmenin yanında şarkılarının altyapılarına bayılıyorum. Airbag, Tomorrow ve Bad albümden en çok öne çıkanlar oldu. Bu parçalarla başlarsanız zaten gerisi geliyor.

Yılın Küllerinden Doğanı- Bigbang

Evet yeryüzünde böyle bir ödül kategorisi kullanan tek kişiyim sanırım. Bigbang bu yıl neler yaptı bakalım. Zaten geçen yılın sonunda GD ve T.O.P düet albümleriyle başarılı olmuşlardı ancak Bigbang bahara doğru Tonight ile dönüş yaptı, hemen ardından Love Song ile damgasını vurdu. Ancak şu yazımda uzun uzadıya anlattığım gibi şanssızlıklar grubun yakasını bırakmadı. Yine de grup MTV Müzik ödüllerinde şöyle bir başarı yakaladı ve deyim yerindeyse küllerinden doğdu, tekrar beş kişi olarak hayranların yüreğine su serpti.

Yılın Diyar Diyar Gezeni- SHINee

Bu yıl ne yazık ki SHINee hayranları gruptan yeni şarkılar duyamadılar, TVde çok az görebildiler. Kısacası biz Shawol’lar için zor bir yıldı. Grup neredeyse bütün yılı Japonya promosyonlarıyla geçirdi. Korecesini severek dinlediğimiz Replay, Juliette, Lucifer gibi parçaları bir de Japonca seslendirdi, en sonunda ilk Japonca albümlerini de çıkardılar. Arada İngiltere’den Fransa’ya oradan Amerika’ya dolaşıp durdular. Yorucu bir yıldı ve ayaklarının tozu silinmeden yeni maceralara yelken açtılar. Bu yüzden ödülü hak ettiler. Bu arada grubun çok yakında Super Hero adlı parça ile dönüş yapacağı resmen onaylandı diyelim de Shawol’lar sevinsin.

Yılın En Yılmayanı-JYJ

Kim olabilir ki başka? Biliyorsunuz bir zamanlar TVXQ beş kişilik bir gruptu, sonra gruptan üç üye bağlı oldukları şirkete dava açarak, gruptan ayrıldılar ve JYJ’i oluşturdular. Peki sonra ne oldu? Eski şirketleri SM Kore medyası ve pop dünyasını yönlendiren şirket olduğundan grup TV kanallarına çıkamaz oldu. Çıkacakları programlar, organizasyonlar son anda iptal edildi ve hayranların sabrı neredeyse her gün sınandı. Ancak JYJ yılmadı, bir an bile mücadeleyi bırakmadı. Yeni albümleri ile döndüklerinde In Heaven ve Get Out gibi parçalarla büyük başarı yakaladılar. Yurt içinde ve dışında çok başarılı performanslar sergilediler. Bir gün özgürce izleyebilmemiz dileğiyle.

Yılın Kız Grubu – 2NE1 ve T-ARA

Bu iki grubu ödüle layık gördüm. Bence yılın en çok çalışan, en hit parçalara imza atan ve en fenomen olan grupları oldular. 2NE1′dan I’m the Best ya da T-ARA’dan Roly Poly dinlemediyseniz, geçen yılı tam bitirmiş sayılmazsınız, eksiklerinizi kapatın. Biz kızlar pek kız gruplarını sevmesek de, dinlemeye değer olanlar da var.

Yılın En Cool Koreografisi- Beast-Fiction

Beast’i yukarda övgülere boğdum ama yetti mi, hayır. Malum kpop deyip de danstan bahsetmemek olmaz. Beast Fiction parçasının sadece kendisiyle değil, dansı ile de iddialıydı. Bence yılın en orijinal ve cool koreografisine de imza atmış oldular. O dönem yatıp kalkıp, tüm performansları izlememe karşın, hala açıp baktığımda aynı keyifle izliyorum. Nakarat kısmını özellikle pek erkeksi buluyor ve yakıştırıyorum. Buyrun, izleyin, hak verin.

Yılın En Gaz Koreografisi- Super Junior-Mr. Simple

Başka söze gerek var mı? Eğer bu yıl SHINee de çıkış yapsaydı oturur bir düşünürdüm, ancak düşünmeye ne gerek var? Mr. Simple dansını görüp ve gözlerini ayırabilecek biri var mıdır? Zamanında Sorry Sorry ve Bonamana gibi iki şahane ve gaz koreografiye imza atmış bir gruptan başka türlüsü beklenmezdi.

Yılın Videosu- Bigbang-Love Song

Bu video ilk yayınlandığı gün Youtube’da en çok izlenenlerden olmuştu, nedeni basit. Şarkı bize aylarca kendini dinletti, o çok ayrı mevzu ancak video da yabana atılır cinsten değil. Renkleri, atmosferi ve parçayla uyumuna bakarsak 10 üzerinden 10 verebilir ve rahatlıkla yılın videosu seçebiliriz.

Yılın En Çok Kendini Geliştireni- MBLAQ

Bir hayranları olarak bu yazıyı onlarsız tamamlamam mümkün değil, üstelik hak ettikleri bir ödülü onurla sunuyorum kendilerine. Grupla ilgili şöyle bir tanıtım yazısı yazmıştım zamanında. Bu yıl yerini sağlamlaştırıp, acemiliği üstünden atanlardan oldu MBLAQ. Yılın hemen başında Cry ve Stay gibi hitler çıkardılar, ardından Japonca single çıkardılar, Your Luv. Yazın tekrar ülkelerine dönüp Mona Lisa‘yı bütün yaz bize söylettiler. Sonra tekrar Japonca bir parça, Baby U. Ben yazarken yoruldum, sadece bir yılda bu kadar işi nasıl becerdiler şaşıyorum. Üstelik grup yepyeni bir parça ile dönüş yapacağını duyurdu yakınlarda. Sabırsızlıkla bekliyoruz.

Yılın Umut Vaadeden ve Şaşırtanları- U-Kiss ve Infinite

U-Kiss belki sizi değil ama beni şaşırttı. Uzaktan uzağa pek hoşlanmadığım sadece bir üyesine sempati beslediğim bu grup yazın gelen Neverland ile kendini bana uzun süre dinletti. Bununla da yetinmedi son zamanlarda Japonca parçaları Tick Tack ile dinletmeye devam ediyor. Eski parçalarına el atmanın vakti gelmiş o halde. Infinite’in dünyama girmesi ise  Be Mine ile oldu. O zamana dek pek haberim yoktu ama bu parçadan sonra tanımaya değer olduklarını düşünmeye başladım.

Benden bu kadar, siz de yorumlarınızda kendi tercihlerinizi yazarsanız pek şukela olur. Sevgiler.

Bilen bilir Hong Kong ve Çin sineması benim için başka yerdedir. Hong Kong filmlerini etkili kılan senaryonun yanında belki ondan da öte yönetmenleri ve başarılı oyuncularıdır. Yönetmenlerden az biraz şu yazıda bahsettim. Şimdi ise oyunculardan bahsedeceğim. Buyrunuz en sevdiklerim.

Tony Leung Chia Wai

İşte benim için bir numaralı, aşmış oyuncu budur. Hatta tüm Asya’dan çıkmış oyuncular içinde rahatlıkla bir numaraya koyabilirim, o kadar seviyorum. İnanılmaz bir havası var bu adamın, o kadar yetenekli ki nefret edilen bir karakteri oynadığında bile empati kurdurabiliyor. Üstelik sağlam bir filmografisi var ve öyle iyi isimlerle çalışmış ki hangi filmine el atsanız hayal kırıklığının zerresini yaşamadan tamamlayabiliyorsunuz. Her hareketi, mimiği, her kelimesini o karakter olarak kuruyor, zaten oyunculuğu sevme nedeni de normalde ifade edemediklerini etmesine ve içinde tutmak istediği hislerini dışa vurmasına yardım etmesi. Robert De Niro bile hayranlarındandır, düşünün. Kendi gibi oyuncu olan Carina Lau ile uzun beraberliklerini 2008′den beri evli olarak sürdürmekteler, beraber 7 filmde  rol almışlıkları var. Şu kategoriden bazı Tony filmleri hakkındaki yazılarıma ulaşabilirsiniz ki mutlaka bakın ve Tony’i tanıyın. Chungking Express’teki polis memuru ya da In the Mood For Love’daki Chow karakteri onsuz çok anlamsız olurdu.

Chow Yun Fat

İşte uzak doğuya uzak olduğum zamanlarda bile adını ezberlediklerimden. Yıllar önce Anna and The King’de izlemiş ve bayılmıştık. Bu filmde sert görünen ama iyi kalpli birini oynadığından mıdır nedir hep içimde sıcak duygular olmuştur bu adama karşı, kötü bir rolde oynasa bile inanmam, o derece. Sayısız kaliteli filmde rol almıştır, hem Hollywood hem de Hong Kong sinemasına büyük katkıları olmuştur. En baba oyunculardan biri olarak kabul edilir zaten. Oralarda ne kadar meşhur olduğunu My Girlfriend is a Gumiho’daki Yönetmenimize de sorabilirsiniz çünkü en büyük hayranlarından biridir.

Leslie Cheung

Sadece oyunculuğu değil, sesiyle de Asya’daki gelmiş geçmiş en büyük isimlerden, deyim yerindeyse efsanelerden biri olmuştur Leslie. Olmuştur diyoruz zira 2003′te -47 yaşındayken- intihar edip aramızdan ayrılmıştır ne yazık ki. Kariyerinin başlarında daha çok müzisyen yönüyle iddialıdır. Cantopop’un kurucularından olmasının yanında, dünya çapında son 100 yılın en etkili müzisyenlerinden biri olduğu kabul edilmiştir. Leslie sahne ismini kendisi seçmiştir ve neden seçtiğini şöyle açıklamıştır “Rüzgar Gibi Geçti filmini ve Leslie Howard’ı seviyorum. Bu isim uniseks, hem erkek hem kadın ismi olabilir, bu yüzden sevdim” der. Bu cümleden de anlayacağımız üzere kendisi biseksüeldir. Hatta Tong adlı sevgilisi ile beraberlikleri toplum tarafından da kabul edilmiştir. Leslie sanatçı kişiliğinin yanında oldukça cesur da biriydi. En çok da bu yönüyle toplumun takdirini kazanmış, belki de Çin’deki eşcinsellik algısının değişmesine en büyük katkılardan birini yapmıştır, sadece yaşam tarzıyla değil Farewell My Concubine ve Happy Together gibi filmleriyle de.

Andy Lau

İşte karizmanın vücut bulmuş hali. Ben oyunculuğu ile bağrıma bassam da Leslie gibi Cantopop şarkıcısıdır, aynı zamanda prodüktörlükle de uğraşır bu güzel adam. 50′sini doldurmuş olsa da hala fit vücudu ile pek hoştur. Aynı benim yaptığım gibi çoğunluk onun görünüşüne odaklanıp, idol olarak görse de, Andy oyunculuktaki aşmışlığını pek çok projeyle kanıtlamış, bu listede bulunan diğerleri gibi ödüle doymuştur. 2005′te No.1 Box Office Actor 1985-2005 ödülünü almıştır, son 20 yılda çektiği 108!!! filmle en çok seyirci çeken oyuncu olmuştur yani. Şahsi favorim Infernal Affairs ve House of Flying Daggers’daki halleridir.

Kaneshiro Takeshi

Bazılarınız “O Japon değil mi? Japon ne arar la Çin’de?” diyebilir, hemen açıklamamızı yapalım. Kendisi Çin (Tayvan doğumlu)-Japon kırması ve her melezin güzel olması zorunluğunu kanıtlayanlardan biri. Daha çok Hong Kong sinemasında rastladığımız yüzlerden. Aslında sağlam bir kaç film izlemişseniz mutlaka rastlamış olmalısınız. Japon sineması ve TV’sine daha çok 90ların sonu gibi girmiştir ve hala ağırlıklı olarak Hong Kong, Çin dolaylarındadır. İlk çıktığı zamanlarda kısa bir dönem şarkıcılık da yapmış, sonradan full-time oyuncu olmaya karar vermiştir. İyi de yapmıştır kerata. Unutmadan, güzel adamdır bir de. İki yıl kadar önce şurada da bahsetmiştik güzelliğinden. İzleyin, izletin.

Chang Chen

Ahh ah. Ne siz sorun, ne ben anlatayım a dostlar. Bu güzellik 2046‘da salındığı saniyelik karelerde bile beni ekran başına mıhlamıştır. Happy Together’daki en gizemli karakterdir. Babası da oyuncu olan Chang Chen ilk rolünü yine gerçek babasının oğlu olarak A Brighter Summer Day filminde oynamıştır ki film eleştirmenlerce beğenilmiştir. Ardından çok sayıda filmde rol almıştır. Wong Kar Wai, Ang Lee hatta Koreli üstat Kim Ki Duk gibi büyük isimlerle çalışmıştır. En ödüllü ve oyunculuk anlamında da en çok konuşulan çalışması kuşkusuz Three Times filmidir.

Liu Ye

Güzel yüzlü bu adamı ilk olarak Curse of the Golden Flower’da izlemiştim. Sonrasında başka yapımlarda izledikçe masum yüzünün hayranı oldum. Hem katı, sert karakterleri hem de masum, çocuksu karakterleri şahane canlandıran, her yerinden yetenek akan bir insandır kendisi. Özellikle Lan Yu’daki oyunculuğunu takdirle karşılamıştım, yalnız filmi izlemeye hemen kalkışmadan şu yazıdan ayrıntısını öğrenin zira her izleyiciye hitap etmiyor. Liu Ye ayrıca Fransız bir hatunla evlenmiştir, kendi ülkesinin kızlarını elinin tersiyle itmiştir. Bu magazinel cümleyle de bir Top Ten (ya da Top Seven? pardon onlar Kpopcuydu, daha fazla iğrençleşmeden parantezi kapıyorum) yazımı daha noktalıyorum.

Aslında bu yazının amacı bir yandan “Hong Kong sinemasına el atın” demekti, yine koz olarak erkekleri kullandım haha.

O halde yeni maceralarda görüşmek üzere.

Beklenen ödül töreni düzenlendi sonunda, ben de oturdum klavye başına. MAMA benim bir süredir takip ettiğim ödül törenlerinden biri, bu yıl da kaçırmadım, canlı izleme şansım olmasa da, sonradan videoları izleme şansım oldu. Ödüllerin sahiplerine ziyadesiyle sevindim, SNSD hariç çok da sorguladığım olmadı, o da kişisel bir beğenememe durumu. Ben beğenmesem de SNSD Kpopu pek çoklarına tanıtan ve hala en çok sevilen gruplardan. Kız üyelerden oluşmasına karşın ezici olarak kız çoğunluğundan oluşan kpop fanlarına kendisini sevdirebilmiş bir grup.

Yalnız MAMA’yı bu yıl izleyenler geçmişinden biraz bihaber sanırım, bu yüzden performanslara geçmeden bilgilendirme ihtiyacı hissettim. Şahsen ben daha önce de bu blogda bahsetmiştim o törenden, arayan bulur. Ancak geçen seneye dek ödül törenini düzenleyen Mnet ve SM arasında anlaşmazlık vardı, bu yüzden geçen yılki MAMA performanslarında bütün yıl ortalığı Bonamana ile yıkıp geçiren Super Junior’ı görememiştik, SM Mnet’den gelen davete icabet etmemişti. Yakın geçmişte iki şirket sorunlarını aştı hatta Suju yeni albümüyle yıllar sonra Mnet Countdown’da performans sergiledi. Bilen bilir. Yani ortalıkta dönen Mnet’in SM’e kıyak geçmesi olayı tamamen zırva. SM sanatçılarına bayılıyor, şirketin kendisi, Lee Soo Man ve tüm politikalarından ise tiksiniyorum. Bu yine de şirkete gereksiz yere ve kulaktan dolma bilgilerle sallamanızı gerektirmez. TVXQ ya da f(x)in hiç bir ödül almadığını hatırlatırım. Bence “En iyisi benim grubum” demektense, hepsini bağrınıza basmaya bakın, kardeş kardeş anlaşalım

Şahsen ben yeni yetme Kpopcuların heyecanını doğal karşılamakla beraber SM, YG, JYP, Cube vb. pek çok şirketten çıkan isimleri severek dinliyorum, bu yüzden ödül töreni benim açımdan çok keyifli, neredeyse kusursuzdu. Ödüllerin kime gittiğini şu linkten görebilirsiniz. Ben performansları paylaşacağım haklarında bir kaç kelam ederek, zira hepsi hakkında söylemek istediklerim var.

*Super Junior- Superman, Mr. Simple ve Sorry Sorry

Kesinlikle gecenin en etkili performanslarından biriydi. Girişteki mizansen, ardından gelen alıştığımız performans ve sondaki “kalabalık” Sorry Sorry performansı görülmeye değerdi. Suju 10 dakika süren bu zorlu performansın altından bileğinin hakkıyla kalktı, bizlere oturduğumuz yerden ahlar vahlar çektirecek bir performans daha hediye etmiş oldu. Bir kaç yerde canlı izleyenlerden Suju’nun şahane bir sahne performansı olduğunu duymuştım, her seferinde videolardan bile hissedebiliyoruz. Chukhaee Suju.

*2NE1-Lonely, I’m the Best

Gecenin bir diğer süper performansı 2 ödülü de kucaklayan 2NE1′dan geldi. Güçlü vokalleri nedeniyle bayıldığım Lonely kusursuzdu, sonrasında gelen I’m the Best hep yaptığı gibi ortalığı salladı. Grupta sesi ve duruşunu en beğendiğim üye olan CL beni yine hayal kırıklığına uğratmadı. Hyukkie’nin de tam bir Blackjack olduğunu görmüş olduk.

Bilen bilir, 2NE1 Will.i.am tarafından zamanında takdir görmüş, ardından onlarla beraber çalışma şansına da erişmişti. Gecenin sürprizlerinden biri de CL’in Black Eyed Peas ile düetiydi, bence Fergie’den iyidir, sizce? Buyrun izleyin.

*B2ST-Trouble Maker (HyunA-Hyunseung), Fiction

Hmmm dertliyim, kederliyim bu performans ile ilgili. Bilen bilir B2ST en sevdiğim Kpop gruplarındandır, bilmeyen şu yazımdan okusun. Etrafımda hiç B2UTY olmadığından bu sevgimi huzurla, yalnız başıma yaşarım. Tabi ki MAMA’da en beklediğim performanslardan biri de onlarınkiydi. Hevesle açtım, başları güzeldi de. Lang Lang’ın şahane performansına diyecek yok. Şansıma en sevdiğim klasiklerden ikisini çaldı. Sonra Fiction’ın enstrümental versiyonu geldi, buraya kadar süper. Yalnız Hyunseung’ın HyunA ile yaptıkları üzerine ufak çapta bir kalp krizi geçirdim. Trouble Maker gerçekten başımıza “trouble” oldu. Bunu yapan Doojoon ya da Junhyung olmadığından içim sadece biraz rahatlayabildi. Ben de aylardır kendinden bıktırmayan Fiction’a verdim kendimi.

*Koda Kumi-Ai No Uta, V.I.P, Bling Bling Bling

Koda Kumi geç keşfettiğim bir isim oldu, adını duyalı belki bir kaç ay zor olmuştur. Bir kaç şarkısını da dinlemiş, beğenmiştim. Ancak kendisini tam anlamıyla takdir etmem, MAMA’daki canlı performansını izlememle oldu. Ortalığı coşturdu ve bence gecenin en izlenesi performanslarından biriydi. Benim de hakkında konuşmaya değer bulduklarımdan.

Kalan performanslar şu şekilde. Yine sevdiğim gruplardan Miss A-Good-bye Baby, çok iyi bir performanstı hep olduğu gibi. B2ST’ten bahsettiğim üstte linkini verdiğim yazıda, bu grubu da tanıtmıştım. SNSD-The Boys grubu zaten çok sevmem ama daha önceki Genie ya da Hoot’un iyi şarkılar olduğunu düşünüyorum, SNSD tam bir hit makinesi ancak bu şarkıyı daha çıktığı gün sevmedim, sevemedim. Yine de bu performanstaki remix hiç fena değil, performans vasat. Dr. Dre ve Snoop Dog yakın zaman önce duyurulan performanslarını sergilediler, Asyalılar kadar ilgi görmediler, üzgünüz West Coast. Solo olarak ödül kucaklayan Kim Hyun Joong da yine fantazi şarkıcısı imajıyla sahnedeydi:) Ahahah şaka şaka fanları kızmasın, bence performansı şahaneydi, oyuncu olarak ne kadar donuksa, sahnede o kadar maharetli, sonda Doojoon’umun verdiği tepkiye katılıyorum. Bir de sanırım fanlar bugün itibariyle Suzy’i kara listeye almış olmalı

Neyse efendim gecenin özeti budur. Görüşmek üzere.

Her cafeli restoranlı dizide olduğu gibi burda da sırma saçlı er kişi var, evet.

Son iki aydır Kore dizilerinden uzakta, huzur dolu bir paralel evrende ikamet etmekteydim. Amerikan dizilerine daldım. Manga okudum. Bayıldığım bir Japon dizisi izledim. Ancak Kore dizilerinden soğuma dönemim tahmin ettiğim gibi geçiciymiş. Yine yaptım, evet. Bitmesini beklemek dururken devam eden diziye başladım. Yine sıkıldığım bir gece play tuşuna basarak buhranlar silsilesini de başlatmış oldum. Önümüzdeki haftaları “Nerde kaldı altyazılar?” şeklinde delirerek geçireceğim. Oysa ne güzel 6 bölüm dayanmış idim.

Jung Il Woo’yu severim. İlk olarak yıllar önce Yoon Eun Hye’nin Take Care of The Young Lady’sinde izlemiştim. Diziyi sevmedim, yarım kaldı ama bizim çocuğu sevdim. Sonra yine yarım bıraktığım The Return of Iljimae’de izledim. En sonunda 49 Days ile tam olarak bir dizisini bitirme şerefine nail oldum. Bu dizide onun adını görünce, sevimlilik kumkuması trailer‘ı da izleyince listeme aldım.
Aslında konu hakkında pek ipucu vermek istemiyorum. Biraz üstünkörü geçeceğim. Dizi bir Ramen lokantasında geçiyor (ya da geçecek?). Fotoğraflardan bir Ouran havası, bir harem durumu seziliyor, bu da zaten beni diziye iten diğer nedendi. Yakışıklı erkeklerin bir arada çalıştığı bu Biskolata reklamlarından fırlamış gibi duran ramen lokantasında bir çiçeğimiz yani kızımız var tabi ki. Ancak dizinin ilk 6 bölümü daha çok bizi bu sürece hazırlıyor zira 6. bölüm itibariyle ramen (ramyun) lokantası ekibi daha yeni yeni toplanıyor.

Şahsen ben diziyi izlerken bir ramen lokantasında çalışacaklarını bile unutmuşum. Onları lokantada beraber çalışmaya götüren süreç beklediğimden uzun, farklı ve eğlenceli oldu. Beklemediğim gelişmeler oldu, karakterler beklediğimden farklı çıktı ve ben diziyi beklediğimden çok sevdim.

İlk bölümler oldukça bilindik başladı, bir de bana eski kdramaları anımsattı biraz. Hello My Teacher‘ı özellikle. Yalnız o klişe görünüme kanmamak gerekmiş zira karakterlerin sevimliliği diziyi sürüklemekteymiş. Jung Il Woo’nun canlandırdığı zengin züppemiz her bölüm biraz daha komik ve eğlenceli oluyor. Özellikle son bölümde çok güldüm. İzleyin ve Il Woo sevimliliğiyle bugüne dek tanışmadıysanız, tanışın.

Beni şaşırtansa Lee Chung Ah oldu. Dizinin ilk bölümünü izledikten sonra oyunculara adam akıllı bakayım dedim de, meğerse esas kızı canlandıran Chung Ah aslında Temptation of Wolves filminde ölesiye nefret ettiğim esas kız ile aynıymış. Çok güzelleşmiş, donukluğunu üzerinden atmış ve sevilir kıvama gelmiş. Secret Garden ile Ha Ji Won nefretimi atmıştım, bu dizi de buna vesile oldu.

Chung Ah’ın canlandırdığı Yang Eun Bi ise öğretmen olması, dik duruşu ve kavgacı halleriyle Hello My Teacher’da Gong Hyo Jin’in canlandırdığı karaktere benziyor. İki diziyi benzetme sebeplerimden biri bu zaten. İzlemesi keyifli, sevimli bir karakter. Eun Bi aynı zamanda Kore usülü KPSS mağduru.

Dizide şaşırtanlardan biri de 2. erkek rolündeki Lee Ki Woo oldu. Kendisini A Love To Kill’de izlemişliğim vardı ama orada çok iz bırakan bir karakter değildi. Burada ise tek kelimeyle bayıldım. Muhtemelen aklımı en çok karıştıran 2. erkeklerden olacak ki zaten hep karıştırırlar. Eun Bi’nin yerinde olsam hayatta karar veremezdim. Bunun nedeni Ki Woo’nun canlandırdığı Choi Kang Hyuk karakterinin inanılmaz derecede sevimli ve biraz da(!) tuhaf olması. Olmadık yerlerde uyumasına, isim hafızasının bazı kişiler söz konusu olunca resetlenmesine, durduk yere birilerini karısı ilan etmelerine ba-yı-lı-yo-rum (evet böyle heceleyince daha etkili o-lu-yor).

Dizide bayıldığım bir diğer karakter Kim Ba Wool. Park Min Woo tarafından canlandırılan bu eleman tatlı saç modeli, sevimli yüzü, asi hallerinin altındaki sadık karakteri, ramen sevdası ile ekran başında agucuk çektiriyor. Yalnız sevmediğim bir yönü var ki aynı kusur Heartstrings’deki tatlı ve obur bateristimizde de vardı. O da bu karakterlerin olmayacak salaklıkta, tiki kızlara olan düşkünlükleri. Olmuyor, yakışmıyor.

Konudan emin olun neredeyse hiç bahsetmedim, ona rağmen uzun uzun konuşmuşum. Şimdi sizin yapmanız gereken uslu uslu bu şeker diziyi izleyip, sonra benimle geyiğini çevirmek.

Hala ikna olmadıysanız bel altı vurmaya başlıyorum artık gelenek haline getirdiğim üzere.

]]> http://kimbapsushi.wordpress.com/2011/11/21/flower-boy-ramyun-shop/feed/ 39 kimbapsushi flower-boy-ramyun-shop35 tumblr_lurubz4U081r1bvoxo1_500 ramyun06-00273 tumblr_lut3vvb7X41r1bvoxo1_500 ramyun5-00093 ramyun5-00197a cha chi soo ramyun5-00023 ramyun5-00083 http://kimbapsushi.wordpress.com/2011/11/04/pride-kusursuz-mu-desem/ http://kimbapsushi.wordpress.com/2011/11/04/pride-kusursuz-mu-desem/#comments Fri, 04 Nov 2011 20:47:29 +0000 kimbapsushi http://kimbapsushi.wordpress.com/?p=1575 Continue reading →]]>

En sevdiğim Japonlardan Kimura Takuya, gelmiş geçmiş en sevdiğim ses Freddie Mercury ve en sevdiğim spor buz hokeyi… Hmm peki tamam bu sonuncusunu salladım ama ilk ikisi bile bu dizinin şahaneliğini açıklamaya-en azından benim açımdan- yetiyor. Üstelik spor yapmayı sevmesem de her türlü sporu izlemeye bayılırım, okçuluk veya golfü bile keyifle izleyebilirim. Dramaya dönersek, kusursuz bir dizi deyip nokta koyabilirdim ancak bu diziye haksızlık olur.

Bir KimuTaku sever olarak geçen yıldan beri izlemeye çalıştığım bir diziydi. Online aradım bulamadım, Türkçe altyazı yok (ki hala yok) derken sonunda geçen hafta şeytanın bacağını kırdım ve bir kaç gün içinde kah duygu sellerinde boğularak kah yastıkla kendimi boğarak izledim. Chibi ile konuştuğumuzu hatırlıyorum. Zaten biz kendisiyle hep aynı şeylere bayılırız, artık Yunus Bülbül dizisi bile tavsiye etse izlemeye kararlıyım.

Başlıkta da dediğim gibi bu dizi bence kusursuz, tabi bir diziyi ya da filmi daha taze izlemişken verdiğimiz tepkiyle bir süre sonraki hissiyatımız farklı olabiliyor, ancak ben bu dizinin zaman karşısında da galip geleceğini biliyorum ve sizlerin de izlemeniz için tanıtmaya kararlıyım. Şimdiden çok ayrı bir yere oturdu kalbimde.

Konusu

Dizi bir hokey takımının ve özellikle o takımın yıldız oyuncusu ve kaptanı Haru’nun hayatını konu alıyor. Tahmin edeceğiniz gibi bolca rekabet, sevinç, zafer ve gözyaşı var. Daha da önemlisi aşk var, dostluk var, sadakat var. Dizi şahsen tüm hislerimi ayağa kaldırdı. Geri planda Freddie’nin sesi, kaymak niyetine şahane arka plan melodileri, KimuTaku’nun yüzü derken ufo gören masum bir köylü gibiydim. Bir kez daha “Nippon Banzai” diyerek, bir yandan bitmesin diye ağlayarak izledim.

Konuya dönelim, takımın koçu ne yazık ki ölümcül bir hastalıkla boğuşmaktadır. Oyuncular ise kaptanları Haru olmasa devam edemeyeceklerini bilmektedirler. Bir süre sonra takımın koçu Anzai’nin yerine yeni koç Hyodo gelir ve tabi ki takım tarafından-özellikle de Anzai’ye abisiymiş gibi bağlı Haru tarafından- pek hoş karşılanmaz. Üstelik kullandığı yöntemler Anzai’ninkilerden tamamen farklıdır.

Bir yandan Haru, Aki adlı kendi deyimiyle “bir önceki yüzyıldan kalma” bir kızla tanışır. Anzai’ye kimseye aşık olmama ve hokeyi her şeyden üstün görme sözü veren Haru, bakalım ne kadar başarılı olacak.

Önemli Karakterler

Satonaka Haru (Kimura Takuya)

Beni bu dramayı izlemeye iten KimuTaku’nun muhteşem bir şekilde canlandırdığı Haru karakteri aynı zamanda ideal erkek tipim oldu. Ne arıyorsam bu karakterde buldum diyebilirim. Bilen bilir, yazdığım hikayede Hiro adlı bir karakterim var ki kendisi KimuTaku tarafından *güya* canlandırılıyor. KimuTaku benim Hiro’mu aslında zamanında canlandırmış da haberim yokmuş. Neşeli, kavgacı bir yandan duygusal ve derin bir karaktere sahiptir Hiro. Bunun bir nedeni de annesinin onu küçükken terk etmesidir. Bildiniz, Pride’ın Haru’su da aynen bu özelliklere sahip.

Benim hikayemi bırakıp, diziye dönersek Haru hokeyi zihnini ve bedenini tamamen adaması gereken ciddi bir iş olarak görürken, aşka oyun gözüyle bakıyor. Bakalım Aki ile tanışınca da bu şekilde düşünmeye devam edecek mi? Haru karakterinin derin ve anlamlı bakışları, dili ne derse desin hislerini ele veriyor. Bunun haricinde Haru’nun buz pistinde yıldızlaştığı anlar da kesinlikle görülesi.

Murase Aki (Takeuchi Yuko)

Haru’nun birini takdir ettiğini belirten “önceki yüzyıldan kalma” tabirini sonuna kadar hak ediyor Aki. Bir ofiste çalışan, kendi deyimiyle “sıradan” biri Aki. Üstelik gerçekten bu yüzyıldan değil, zira 2 yıl önce yurt dışına okumaya giden erkek arkadaşını hala bekliyor. Her Pazar onu görme umuduyla anlaştıkları üzere köprüye gidiyor. Erkek arkadaşı onunla iletişime geçmediği, arayıp sormadığı halde.

Aki’nin arkadaşları durumuna üzülüyor ve artık onu unutup, yeni birini bulması gerektiğini düşünüyorlar ve onu buz hokeyi maçına götürüyorlar. Bildiniz, Aki burada ilk kez Haru’yu görüyor ve sonrasında onunla tanışıyor da. Hatta en sonunda ikili bir oyunun içinde buluyorlar kendilerini. Bakalım oyun gerçeğe dönüşecek mi?

Hotta Yamato (Sakaguchi Kenji)

Haru’nun en yakın dostu olan Yamato, takımın kalecisi. Uzun boylu, cüsseli ama bu görünüşün altında saf ve sevgi dolu karakterler olur ya, işte onlardan. Tabi ki sizin de sevmeniz uzun sürmüyor. Üstelik kendi hayatında yaptığı hataların aksine Haru’nun hatalarını görüp, onu uyarma konusunda çok başarılı. Haru ile sağlam bir dostlukları var ve birbirlerine verdikleri değeri her düştüklerinde birbirlerine destek olarak kanıtlıyor ve dostluk dersi veriyorlar.

Yamato aynı zamanda Aki’nin arkadaşı Yuri ile tanışıyor ve olaylar gelişiyor.

Nesini Sevdim?

Gelelim bu diziyi bende farklı kılan nedenlere…

*İlk olarak izlediğim çoğu Jdramadan farklıydı, hatta hepsinden farklıydı? Japon dramalarında aşkın nasıl anlatıldığını biliriz, zaten ben genelde diğer yönleri yüzünden tercih ederim Jdramaları. Komik olmaları, animevari havaları, sevimli karakterleri, aile ve dostluk gibi kavramları çok güzel anlattıkları için severim. Bir de kdramalara göre daha gerçekçi bulduğum için. Neresi gerçekçi demeyin, Jdramalarda fakir biri gerçekten fakirdir, herkes Yunan heykeli kusursuzluğunda dolaşmaz. Fakir olup da her gün farklı giyinmez ya da konforlu evlerde oturmazlar.

Ancak Jdramaların hep bir eksik yönü olmuştur, aşk. Aşkı anlatırken çok samimi bulmam. Aşıklar birbirine açılamaz, el ele zar zor tutuşur, fiziksel temastan kaçınırlar. Hana Yori Dango’nun istisna olduğunu düşünüyorum, orada güzel anlatılmıştı bence, yine fiziksel temas yoktu belki ama Domyouji-Makino kimyası yeterdi.

Pride ise gidişattan anladığınız üzere çok güzel anlatmış. Bazı sahneler o kadar güzel ve anlamlıydı ki. Anlayın işte, Jdramalarda hep şikayet ettiğimiz şey yoktu burda. Bu arada hem genel yönetmen hem de görüntü yönetmenini sürekli alkışladım. Mesela köprüdeki karın yağdığı sahne çok anlamlı ve güzeldi, aynı şekilde 8. bölümün başını beğendim. En sondaki final sahnesi çok iyiydi.
* Üstteki maddede değindiğim yönetmen mahareti haricinde senaryo da şahane sözlerle doluydu. Özellikle isimlere yapılan göndermeler çok derin ve anlamlıydı.

*O kadar çok sevdiğim sahne var ki hem hepsini anlatmak istiyor hem de size yazık olmasın, spoiler olmasın diye üstünkörü geçiştirmek zorunda kalıyorum ama üstte saydıklarım dışında Haru’nun piste çıktığı sahneler, Aki’ye fırlattığı derin bakışlar, kazandıkları anlar, o anlarda Haru’nun Aki’ye dönüp bakmaları, hepsi beni kıskançlıktan delirtti diyebilirim, evet bazen bir dizi karakterini kıskanacak kadar şuurumu kaybedebiliyorum. Sevdiğim sahnelerden biri de lamba sahnesiydi, 8. bölümde turuncu lambanın gözüktüğü sahne ne anlamlı ve güzeldi öyle. Ahhh Chibi koş, konuşmaya ihtiyacım var.

*Müzikler, müzikler ve müzikler.Klasik rock grupları içinde en sevdiklerimdendir Queen, bunda Freddie’nin şahane sesinin etkisi büyük. Normal olarak çok sevdiğim şarkıları, ekranda KimuTaku’nun gül cemali eşliğinde dinlemek müthiş bir deneyimdi. Bohemian Rhapsody için en anlamlı sahnelerden birini beklemeleri ayrıca mutlu etti.

*Gereksiz detay; bu arada dizide yüzü gösterilmeyen bir karakter vardı, adamı sesinden tanımışım, yuh diyorum kendime. Bakalım siz de tanıyacak mısınız bir yerlerden?

*Tabi ki dizinin klişe yönleri de var ama drama kültürüne aşinaysanız en orijinal nitelenenlerde bile illa klişelerle karşılaşacaksınız demektir. Ben klişelere karşı değilim, güzel kullanınınca hoşuma da gidiyor ve tabi ki Pride gözümde bu sınavdan da başarıyla geçti.

* Chibi’nin yazısını şuradan okuyun hala ikna olmadıysanız. Daha ne desem ki? Diziyi izlerken 400 küsur ekran görüntüsü almışım sadece 11 bölümde, buradan anlayın. Şimdi bu dizinin bıraktığı koca boşluğu ne dolduracak merak ediyorum. Bana katılmak ister misiniz? Ne? Belki izler misiniz? Güldürmeyin beni. Size cevabı Haru versin.

“Maybe? Tsk Tsk. Must be!”

Dizinin fragman niteliğinde ve Queen soslu açılışı alttadır.

Not:Resimlerin hepsini izlerken aldım emeğe saygı:) Bir de tıklayınca büyüyorlar.

Bu diziyi zamanında çok duydum aslında. Kore’de Prime Time’da yayınlanan bir dizide ilk kez gay bir çift vardı. Bazılarının eleştirdiği, bazılarınınsa durumdan memnun olduğunu duymuştum. O zamanlar izlemek istemiştim ama uzun olması gözümü korkutmuştu. Tamamlanmasını bekler, gül gibi izlerim dedim. Unutmuş gitmişim.

Dizinin varlığını bana hatırlatan ve izlememi sağlayan Oh Yoon Joo‘ya öncelikle kocaman teşekkürler. O olmasa kimbilir ne zaman aklıma gelirdi. Twitter’dan bana pek şirin bir video yollamış. Videoda bizim dizideki şirin çiftimizi görünce sen bir bayıl bir ayıl, diziyi açıp izlerken buldum kendimi. Sizlerle de paylaşmak istedim, bir kaç da uyarım olacak, baştan anlaşalım. Dizinin tamamını izlemedim, o yüzden bu bir tanıtım yazısıdır ve dizinin tamamıyla ilgili yazıyı izlemeyi bitirdikten sonra yazmayı planlıyorum. Diziyi bir yere kadar online izleyebiliyoruz, MP4 link de bir yere kadar. Kısacası izlemek az biraz eziyet ama zoru sevenlerdenseniz ve şu ana kadarki kısım ilginizi çektiyse, buyrun diziye zoomlayalım.

Konu ve Karakterler

“Aile dizisi” tanımı bu dizi için uydurulmuş olsa gerek. Geniş ve sevgi dolu bir ailenin hikayesi anlatılıyor dizide. Entrikalardan, kötü karakterlerden, kara kedilerden uzak. Günlük hayat telaşesine kapılmış gidiyorlar. Bir pansiyonları var Jeju adasında. Hem bu işletmenin hem de evlerinin olduğu bir alanda, şehirden uzakta maaile yaşamaktalar.

Evin büyüğü herkesin üzerine titrediği bir büyükanne. Ancak olay büyükbaba yıllar sonra ansızın dönünce kopuyor. Büyükbaba ne yazık ki hayatı boyunca çevresindekileri üzmekten başka bir şey yapmamış. Bu yüzden büyükannenin ona karşı dinmeyen bir öfkesi var ve bu ikilinin atışmalarını izlemek oldukça keyifli.

Bir alt nesil hayli kalabalık. Ailenin en büyük oğlu Byung Tae kurduğu tatil işletmesini yürütüyor. İlk evliliğinden Tae Sub adında bir oğlu var. Şimdiki eşinden ise Ho Sub adlı bir oğulları ve ailenin maknaesi olan Cho Rong adlı bir de kızları var. Eşi Min Jae ise tam anlamıyla mükemmel anne imajı çiziyor. Arı gibi çalışıyor, işletmede çalışmanın yanında yemek programı da sunuyor, kısacası maharetli bir aşçı kendileri. Onun da ilk evliliğinden Ji Hye adlı bir kızı var. Kendi çocuğu olmayan Tae Sub’a ise çok düşkün, bazen öz çocuklarını onun için geri plana bile atabiliyor.

Ailenin diğer iki oğlu ise ilerleyen yaşlarına rağmen evlenmemişler, dizide onlara hep “Samçun” (Korece amca/dayı) olarak hitap ediliyor. Ortanca abimiz bir golf tesisinde müdürlük yapıyor ve katı görünümlü, titiz ve çalışkan biri. Onunla aynı evi paylaşan küçük samçun ise oldukça çocuksu ve eğlenceli bir karakter.

Bir alt nesilden bahsettik biraz. En büyükleri Tae Sub dizideki en kendisiyle çatışan, en sıkıntılardan buhranlara koşan karakterimiz. O koşmasın da kim koşsun? Ailesi onu evlendirmeye zorluyor ama bizimkinin kalbi kadınlar için atmıyor. Üstelik yan resimde beraber gördüğünüz taş arkadaş çevresinde dolanırken sıkıysa hatunlara kaysın gözü.

Evet bu yakışıklı ve taş arladaş da Kyung Soo oluyor. Daha önceden evlenmiş ve boşanmış. Üstelik bir de çocuğu var. Ancak uzun zaman önce cinsel eğilimini kabullenmiş, hatta Tae Sub’a da abayı yakmış. Ailesi hala “normal” olması yönünde baskı uyguluyor ama onun boyun eğmeye niyeti yok. Tae Sub’ın annesinin yemek kitabının fotoğraflarını çekmek bahanesiyle çaktırmadan aileye de giriyor, eve girip çıkmaya başlıyor.

Bunun haricinde ailenin en büyük kızı ise evli ve bir kız evlat sahibi. Kocasını yönetmeyi seven, kuralcı biri. Bu yüzden kocasıyla sık sık çatışmaktalar. Ancak bunlar genelde tatlı atışmalar ve çok ciddi bir noktaya varmadan kapanıyor.

Neden İzlemelisiniz?

‘Bu kadar şeyi anlattın, karakterleri tanıdık da, neden izleyelim?’ derseniz, haklısınız. Şimdi diziye ısınmamı sağlayan şeylerden de bahsedeyim biraz.

* Çok ama çok sade bir konusu olmasına karşın garip bir şekilde sıkılmadan izliyorum. Bu noktada çok “drama”tik şeyler arayanlar boşuna heveslenmeyin zira bu dizide aşırılıklar göremeyeceksiniz. Yine de ben çokça gülüyorum, hüzünleniyorum.

* Gerçekçi bir dizi. Bir Kore’nin her şeyi allayıp, pullayıp sunmasına alışkınız, bu dizide ise herkes işinde gücünde. En çok dikkatimi çeken şeylerden biri o oldu. Herkes sürekli harıl harıl çalışıyor, başka dizilerde olduğu gibi tüm gün yattıkları halde para içinde yüzmüyorlar. İşletmedeki ufak problemleri nasıl hallediyorlar, akşam yemeklerinde nelerden bahsediyorlar, klozete çiş sıçrayınca kavga ediyorlar mı, hepsini görüyoruz.

* Karakterleri çok sevdim. Favorilerim tabi ki Tae Sub ve Kyung Soo oldu. Tae Sub karakteri -ki onu canlandıran Song Chang Ui’yi Heartstrings’deki yönetmen olarak da tanıyoruz- çok masum, içindeki çatışmaları sadece yüz ifadesi bile o kadar güzel anlatıyor ki. Zaten Chang Ui bu rolle ödül de almış, şaşmamak gerek. Bence inanılmaz başarılı. Daha seme gibi duran (muhtemelen öyle) Kyung Soo ile güzel vücuduyla öhöm yani iyi oyunculuğu diyecektim, kendini sevdiriyor. İkisinin naif ilişkileri, sadece bakışlarıyla bile anlattıkları çok güzel yansıtılmış. Tabi bu dizi PT’de yayınlandığından sahneler en fazla sarılma ve el ele tutuşma üzerine, oyuncular ve senaryo iyi olunca bu kadarı bile çok şey anlatıyor. Favori kdrama çiftlerimden oldular nitekim.

*Bölüm sonlarının absürdlüğünü seviyorum. İzleyin ve görün.

* Yormayan bir dizi. Kafa dağıtmak için, ayrıntılara takılmadan, rahat rahat izlemek için uygun bir dizi. Ben şu ana dek severek izledim. Benim gibi sade ve samimi yapımlardan hoşlanıyorsanız mutlaka bir şans verin derim. Bitirdikten sonra tekrar görüşelim.

Bu sitede ne mi bulacaksınız? Magazin aleminde ne var ne yoksa ayaklarınıza seriyor, en güncel gelişmeleri Türkçe olarak bilgisayar ekranınıza yansıtıyoruz. (Fark ettiyseniz kullanmakta olduğum dil bile magazinci ağzı, o kadar kaptırdım).

Şaka bir yana, zaten uzak doğudan bahsettiğimiz bloglarımız dururken neden bu işe kalkıştığımızı açıklayalım. Facebook’tan takip edenler paso birbirimizi “Bu haberi gördün mü?” şeklinde tagleyip, her haberin altında zilyon tane yorum döşediğimizi fark etmiştir. Madem güncel haberleri hemen çekiştirmek istiyor deli gönül, tutmayalım küçük enişteyi dedik ve sadece Kore değil, Japonya ve Hong Kong semalarından da haberler içerecek bir blog açmaya karar verdik. Geçen hafta karar verdik ve hummalı bir çalışmanın sonucu artık her gün ziyaret edeceğiniz sitemizi kurmuş olduk. Türkçe dilinde böyle bir site açığı olduğundan gerekli ve faydalı bir iş yaptığımızı düşünüyoruz. Sitemiz sıkça güncellenecek ve haberleri her zaman emin kaynaklardan ayağınıza, üstelik kendi dilinizde getirecektir. İngilizce haberleri anlayamama sorunsalına son!

Bu kadar reklamın ardından sık kullanılanlara almışsınızdır artık, değil mi?

Her gün tıklamadan geçmeyin. Hemen şimdi tıklayana bir de oppa hediye ediyoruz yalnız stoklarla sınırlı.

Yeni yayınlanan haberlerden anında haberdar olmak için twitter adresimizi takibe almayı da unutmayın.

Saengil chukha hamnidaa... Uri Astreaaaa...

İyi ki doğmuş ve tanışmışız. Emin olun bunu laf olsun diye değil, gerçekten hissederek söylüyorum çünkü sadece uzak doğu sevgimiz değil ortak olan, hayatla ilgili görüşlerimiz, sevdiğimiz şeyler, alışkanlıklarımız, pek çok meseleye bakışımız da aynı. Her gün konuşsak da, yine diyecek sözümüz kalıyor birbirimize. İnternetten tanıdığım biriyle belki iyi anlaşabilirim diyordum ama bu kadar iyi olacağını tahmin etmemiştim. Bu yüzden bunun bir şans olduğunu düşünüyorum ve neyse ki şu hayatta en azından dostlarım açısından hep şanslı oldum.

Doğum günün kutlu olsun canım dostum…